شادروان مهندس عظیم شهیب

در دلِ هر خیمه‌ای که برای زوار اباعبدالله برپا می‌شود، داستانی نهفته است… و این، روایتِ خیمه‌ای است که با عشق و اخلاصِ مهندس عظیم بنا شد. مهندس عظیم مردی از تبار دلدادگان علی(ع)، که قلبش با نام امیرالمؤمنین می‌تپید ونگاهش همیشه به کربلا بود. پول را نه برای دنیا، که برای خاکِ راه زائران حسین(ع) کنار می‌گذاشت… با نیتی روشن‌تر از هزار فانوس، خدمت به زائرِ اباعبدالله و قطره‌قطره می‌ریخت در جویبار محبّت، تا موکبی شود پناه دل‌خستگان طریق الحسین. همه روزه، تمام فکر و ذکرش بهتر کردن امکانات موکب برای سال آینده بود، تمام دغدغه‌اش این بود که اینجا، خانه‌ای باشد بی‌نقص، با سقفی امن، بستری برای آسودن، و آغوشی گشوده برای هر دلِ بی‌قرارِ راهیِ کربلا. دل از سفر برید، لب از لذت‌های دنیا دوخت، تا هر ساله امکانات موکب را بهتر کند. همیشه می‌گفت: "خدمت به زائر، توفیق است" امسال، جایش خالی‌ست… جای مهندس عظیم، آن مردی که همچون نامش، دل و همتش عظمت داشت… دیگر در میان ما نیست. و ما معتقدیم به این باور که او اکنون، بر سفره‌ی کرم اهل بیت پیامبر، مهمان است و دارد از آن عشقی که عمری در دل داشت، بی‌نهایت بهره می‌برد. اگر دلتان خواست نامی از خود به یادگار در دل آسمان بفرستید، چند آیه از کلام خدا را با نیت هدیه به روح مهندس عظیم تلاوت کنید… همین تلاوت ساده، پُلی می‌شود از این خاک تا افلاک، و نامتان را بر سر سفره‌ی اباعبدالله به گوشش می‌رسانند. رحمت خدا و رضوان ابدی‌اش بر دل‌باخته‌ی راه حسین(ع)، مهندس عظیم که یادش در هر نفَس موکب جاری‌ست.