ختم قرآن نثار روح پر فتوح عالم ربانی علامه حسن حسن زاده آملی

تن خاکی به سوی خاک روان است ولی دل عرشی به سوی عرش، خرامان آمد ای عزیزان من این نشئه ی دنیاوی ما به مثل این که چو زندان و چو زهدان آمد چو به گورم بسپردید نشینید به سور نه که در سوگ، کسی باشد و نالان آمد خویش را بهر ابد نیک بسازید به علم عمل و علم دو سازنده ی انسان آمد حمد لله که حسن تا ز ندای خوش دوست إرجعي را بشنیده است، غزلخوان آمد