زهرا (فرزانه) کریمی سیکارودی

ما یه خانواده ۴ نفره بودیم که برادرم ازدواج کرد و بعبارتی مادر و پدر و‌ من یه خانواده ی ۳ نفره ی همیشه با هم شدیم. مامان فرزانه یکی از مهربونترین رفقای من و پدرم بود. زندگی فوق العاده ای داشتیم و همه جا از طبیعت گردی تا مجالس عروسی و ختم رو با هم میرفتیم. یادم نمیاد یه ۲۴ ساعت از هم دور بوده باشیم. مواقعی که میرفتم اداره هم حداقل ۴ تا ۵ بار تماس میگرفتیم که صدای همو بشنویم. بطور کلی همه چی عالی بود تا اینکه با یه ازمایش مشخص شد مادر کنسر رحم دارن و شروع به درمان کردیم و با عشق راهمونو ادامه دادیم تا به بهترین نتیجه برسیم و در این مسیر جدید هم پر از انرژی خوب بودیم و یه لحظه هم خم به ابرومون نیومد. همه ی ازمایشا رو انجام دادیم و همه چی عالی بود، یه شب مامان یکم ضعف کرد و یهو همه ی لحظات خوشمون تموم شد. هیچکدوممون نمیدونیم چیشد که بامداد ۱۸ خرداد ۱۴۰۳ مامان رو از دست دادیم. در عین ناباوری، همه در سوگ مادر، رفیق، همراه همیشه مهربان، دلسوزترین زنی که تا به الان به عمرمون دیده بودیم نشستیم.