سید اسمعیل فراهانی

سید اسماعیل فراهانی (بزرگ خاندان فراهانی)
پدری دلسوز و آسمانی روحت شاد و یادت گرامی

«وقت سفر»
وقت سفر آغاز شد، ای سیــد شیدای ما
چشمت به خلقت باز شد ای نازنین رعنای‌ما
رفتی چنـان پروانه‌ای از پیلۀ این زندگی
خارج شدی از عالم این ذهن‌بازی‌های ما
چون دورگشتی از لبِ این ساحل ماتم‌زده
بینی جهانی دیگری در آن‌ سوی دریای ما
این گریه‌های دخـتران اثباتِ حقانیت است
چون که به‌خاطر آورد درد و دل تنهای ما
شِکوه ندیدم ای پدر آید به‌این لب‌های تو
جز شکر کی ذکری دگر گوید مگر بـابـای ما؟
داغ جوان دیدن کجا شخصی تحمل می‌کند؟
گر باشد این ماتم دوتا، ای داد بر دل‌های ما
همچون ذبیــح‌الله تو ، جانت به قربان برده‌ای
شاد است اسمــاعیـــل‌ِما ، آن مردِ خوش‌سیمای ما
از پیش ما چون می‌روی پیش عزیزان دگر
دیگر نماند غصه‌ای در قلب خانم‌های ما
آن خنده‌های مهربان، حامــد فراموشش نشد
با خنده هم در آن جهان وارد شود آقـای ما
منـصــور و نـاصـــر شادمان آیند استقبال تو
آن خاندان فاطمی ، مولای ما ، زهرای ما