حاج روح اله ایمانی

عصرهاخونه ی عزیز،عطرچایی وحرف زدنامون وخندیدنای قشنگتون
عالمی داشت واسه ی خودش.
برعکس همه من آلزایمرت را دوست داشتم زمانی که اسمم رایادت میرفت وخودم رو معرفی میکردم وآن لحظه که میفهمیدی وباذوق میگفتی زینب خاتون؟! واین خاتونی که شمابه آن اضافه میکردی!عجیب دلچسب بودبرایم.
هنوزهم خانه ی عزیزهست،چای هست،ماو حرف زدنامون هستیم،
اماگاهی یادمان میرود که نیستی
باباتقی!
گاهی یادمان میرودنیستی وحالت رامیپرسیم
یادمان میفتدنیستی و بابغض یجوری کنار می آییم،
ومن دلتنگ چای دادن دستت باچندتادونه توت خشک شده ام،
دلتنگ همون روزام که بودی و دیدنت حالمونو خوب میکرد!
گاهی یادمون میرودکه نیستی پدربزرگ