حاج علی اکبر صابری

سوگ می تواند یادگیری حقیقی باشد، فضیلتی حقیقی، نابترین و کاملترین چیزی که درکش می کنیم. و این ادراک با تکلیف بی همتایی که فقدان پدر سالخورده بر دوش ما میگذارد به اوج خودش می رسد. پدر به طریقی وادارمان می کند خود را از نو بسازیم و قابلیت های ذاتی خویش را برای نخستین بار مستقل از او به کارگیریم. گویی تا وقتی پدر زنده هست، فارغ از هرچیز دیگر، آسایش خازرمان را در او می یابیم. فقط ضربه سوگ پدر است که از ما فردی سرد و گرم چشیده، رها و دریغا بی تکیه گاه از ما می سازد.
تا ابد قلبمان مالامال از عشق بی همتایش لبریز است.