محمدرضا حیاتی

عمو رضا رفت…
مردی آرام، بامحبت و عمیق
که بودنش همیشه حس می‌شد،
حتی وقتی حرفی نمی‌زد.

او تکیه‌گاهی بود
برای برادرانش،
دلگرمیِ خواهری
و «عمو رضا» و «دایی رضایی»
که نامش برای برادرزاده‌ها و خواهرزاده‌ها
معنای امنیت، محبت و اعتماد و رفاقت داشت.

رضا از آن آدم‌هایی بود
که رد حضورشان
بلندتر از صدایشان می‌ماند در خاطره ها
و معرفت درونش موج میزد
در لبخندهایی که با یادش زنده می‌شوند
و در سکوتی که بعد از شنیدن نامش
دل را آرام می‌کند.

پدر و مادرش پیش از او از دنیا رفتند
و حالا شاید پس از سال‌ها
آغوشی آشنا
دوباره به استقبالش آمده باشد؛
آغوشی که همه خستگی این جهان را
از جانش بگیرد.

اگر این چند خط را خواندی
و دلت لحظه‌ای مکث کرد،
اگر بی‌اختیار آهسته‌تر نفس کشیدی،
همین یعنی
رضا هنوز میان ماست…
در یادها، در دل‌ها.

روحش آرام
و فاتحه‌ای نثار عمو رضا 🖤