علی آقبلاغی

عمو جان...
نمی‌دونم چطور دلت اومد بری و منو با این همه دلتنگی تنها بذاری...
اما می‌دونم،
تو رفتی که من بمونم،
با سری بالا،
و دلی پر از غرور...

از وقتی که رفتی،
یه چیزی توی قلبم عوض شد.
دیگه صدای نفس‌هامم با قبل فرق داره...
انگار با هر تپش، اسم تو رو صدا می‌کنن...

می‌گن شهیدا زنده‌ان،
و من اینو باور دارم،
چون هنوز وقتی چشمامو می‌بندم،
صدای خنده‌هات توی گوشمه...

تو قهرمان زندگی منی،
کسی که با لبخند رفت،
و به همه‌مون یاد داد
که مرد، فقط اونیه که برای خاکش بجنگه...

عموی شهیدم...
روحت شاد، اسمت موندگار،
و یادت، همیشه توی قلبم حک شده...