کی سردار جمشیدی

بسمه تعالی
جاوید نام مرحوم مغفور کی سردار جمشیدی فرزند مرحوم کی خسرو جاودان از خوانین و خاندان بزرگ طایفه الیاسی از ایل سترگ دشمن زیاری فرزند دوم و پسر ارشد خانواده در ششم مهرماه سال ۱۳۲۲ در روستای قلعه دختر دشمن زیاری چشم به جهان گشود و به جهت اینکه پسر ارشد خانواده بود از همان کودکی برای رفاه حال خانواده در کنار پدر بود و دوران کودکی اش را در همان زادگاه اش تا شش سالگی گذراند و بعد از آن برای تحصیل در مقطع ابتدایی راهی استان خوزستان شهرستان بهبهان شد و دوران ابتدایی اش را در مدرسه فرهنگ و ادب بهبهان به پایان رساند و طی چند سال به صورت نهضتی امروز به عشایر محل زادگاهش تعلیم تربیت و آموزش میداد وضمن آن نیز به کار کشاورزی و باغداری مشغول بود تا اینکه در سال ۱۳۴۰ به عنوان دانش آموخته فرهنگی در دانشسرای اصفهان پذیرفته شد و مدت دو سال در آنجا به درس معلمی مشغول بود و بعداز اتمام تحصیلاتش به زادگاهش برگشت و شغل شریف معلمی و خدمتش را به فرزندان مناطق محروم حوزه ثلاث و منطقه دشمن زیاری و سازمان آموزش و پرورش آغاز کرد و مدت ۲۸ سال از بهترین دوران عمرش را در خدمت رسانی و تعلیم و تربیت و آموزش به فرزندان دیار و زادگاهش و نیز مناطق محروم همجوار زادگاهش گذراند و در طول این مدتی اندکی از کمک رسانی به خانواده و همولایتی هایش دریغ ننمود و تا اینکه بعد از نقل و مکان خانواده اش به شهرستان دهدشت بعد از دوسال خدمت در این شهرستان و روستاهای اطراف بالاخره ۳۰ سال خدمتش را در حوزه تعلیم و تربیت به مردم و سازمان آموزش و پرورش به پایان رساند و در مهرماه سال۱۳۷۳ حکم بازنشستگی اش را دریافت نمود و ایشان برای فرزندانش پدری دلسوز و مهربان و زحمتکش بود و اندکی در جهت رفاه حال فرزندان و تحصیلاتشان کوتاهی ننمود و تا توانست برا ورودشان به اجتماع تلاش نمود و خداروشکر فرزندانی تحصیلکرده و اجتماعی وارد اجتماع نمود و در طول عمرش به هیچگونه بیماری دچار نشد تا اینکه بعد حدود دوسال و هفت ماه بعد از فوت فرزند کوچکش به شکل ناگهانی در مورخ ۲۸ مهرماه سال ۱۴۰۰ به بیماری شایعه و همه گیر کرونا دچار شد و بر اثر تزریق آمپول توسط پزشک دچار سکته و خونریزی مغزی شد و مدت دو هفته در بخش آی سی یو مراقبتهای ویژه بیمارستان دهدشت در حال کما بسر برد و در سحرگاه روز ۱۲آبان ماه سال ۱۴۰۰ با خانواده و دنیای فانی وداع گفت و به رحمت ایزدی پیوست و درهمان روز با فاصله دو سال و هشت ماه با فوت فرزندش مرحوم شهاب الدین جمشیدی در چند آرامگاه ایشان در آرامستان جدید شهر دهدشت در آرامگاه ابدی اش به خاک سپرد شد .روح پدر و برادرم شاد و یادشان گرامی ..
سولماز جمشیدی