صغری بهرامی

در سایه‌های سکوت، وقتی باد با نجوایی حزین از میان شاخه‌ها می‌گذرد، یاد مادری را زنده می‌کنیم که اکنون در آغوش خاک آرمیده است. مادری که وجودش همچون درختی پربار، سایه‌ای از مهر و آرامش بر زندگی خانواده‌اش گسترده بود و اکنون، با رفتنش دنیا را خالی از گرمای نگاهش یافته‌اند.

مادر، نامی که با هر تکرارش، قلب‌ها از عشق لبریز می‌شود و با یادآوری فقدانش، اشک‌ها بی‌اختیار جاری می‌گردند. او بود که با دست‌های پر مهرش، زندگی را برای عزیزانش معنا می‌کرد و با دعاهای خالصانه‌اش، پناهگاه خانواده بود. اکنون، در این فاصله‌ی تلخ، تنها یادش را در قلب‌ها زنده نگه می‌داریم و با ذکر صلوات و فاتحه، روح پاکش را به پیشگاه حضرت حق می‌سپاریم.

باشد که این دعاها، مایه‌ی آرامش روح بلندش باشد. یادش همیشه در قلب‌ها زنده است و عشقش، چراغ راه تاریکی‌های این روزهای سخت. در جوار رحمت الهی آسوده باشد، تا روزی که دوباره به دیدارش بشتابیم. 🌹