سپهر کرمی

سپهر رفت...
و دنیا، تکه‌ای از آبی‌ترین آسمانش را از دست داد.

صدای خنده‌هایش
هنوز در پیچ‌و‌تاب خاطرات خانه جاری‌ست،
و نگاه مهربانش
در قاب عکس‌ها،
می‌درخشد و می‌گرید...

ای فرزند نازنینم،
چقدر زود پر کشیدی…
چقدر بی‌هوا،
بی‌خداحافظی…
اما هنوز،
در دل‌های‌مان زندگی می‌کنی،
در اشک‌های شبانه،
در دعای مادر،
در سکوت پدر...

کاش زمان، اندکی مهربان‌تر بود
و تو فرصت می‌یافتی
تا رؤیاهایت را زندگی کنی…

سپهر جان،
روحت بلند،
خوابت آرام،
و یادت تا ابد
در آسمان دل‌های ما روشن باد...