یحیی عبدی زمهریر

شهید یحیی عبدی
تاریخ تولد : 1344/06/05 ، مرند
تاریخ شهادت : 1362/08/12
محل شهادت : پنجوین ، عملیات والفجر8
نشانی مزار : بهشت زهرا(س) قطعه 50 ، ردیف 35 ، شماره 7

شهید از زبان پدر : یحیی سومین فرزند ما بود. در روستای زمهریر از توابع مرند به دنیا آمد. 9 ساله بود که به تهران و شهرک فردوس نقل مکان کردیم. مثل همه فرزندانمان با ایمان بود. در زمان مبارزات انقلاب ، یحیی 12 سال داشت اما از انقلابیون فعال بود . ما زیاد از کارهایش خبر نداشتیم تا اینکه دو شب خانه نیامد. نیمه های شب زنگ خانه را زدند. ژاندارمری که پشت در بود گفت : یحیی در کلانتری بازداشت است. او که فکر می کرد خانه ما خانه تیمی است با نگاه کنجکاوش همه جا را وارسی کرد و بعد به کلانتری رفتیم. رئیس کلانتری مقدار زیادی اعلامیه و کتابهای غیرمجاز ( به زعم آنها ) نشانم داد و گفت : اینها را از پسر تو گرفته ایم. گفتم : من اصلا خبر نداشتم. گفت : این بار تو را می بخشم ، با خودت ببرش. اما آن شب به علت درگیریهای خیابانی مجبور شدم در کلانتری بمانم. فردا صبح هم یحیی را به من تحویل ندادند و گفتند خودشان او را به خانه می آورند. هر چه در خانه منتظر شدم خبری نشد . به ناچار دوباره به کلانتری برگشتم اما یحیی آنجا نبود. بعد از پرس و جو فهمیدم او را به زندان منتقل کرده اند. به ملاقات رئیس زندان رفتم اما او گفت : از آزادی خبری نیست . آنها خرابکارند. در اتاق رئیس خانمی حضور داشت که به نظر می آمد مقام بالایی داشته باشد به رئیس گفت : اینجا پر شده از زندانی ، حتی نوزاد و نوجوان هم می آورند . دیگر جا نداریم. هر کس را که پدر و برادرش سراغش آمده آزاد کنید. بالاخره حکم آزادی یحیی صادر شد اما او تا پیروزی انقلاب اسلامی به مبارزه ادامه داد. بعد از پیروزی انقلاب او عضو بسیج شد و روز و شبش را در پایگاه بسیج می گذراند. جنگ تحمیلی که آغاز شد ، 17-16 ساله بود که به جبهه رفت. در یک سالی که در جبهه بود فقط یک بار به مرخصی آمد ، آنهم به اجبار چون مجروح شده بود. وقتی کمی حالش بهتر شد دوباره عزم رفتن کرد. هرچه گفتم : دیگر بس است نرو ، قبول نکرد و یک روز از سرکار برگشتم دیدم رفته و نامه ای برایمان گذاشته است. در آن نامه از ما خداحافظی کرده بود و نوشته بود : بر می گردم جبهه و حتما شهید می شوم. اگر خبر شهادتم را شنیدید ناراحت نشوید. به من سفارش کرده بود: مراقب مادرم باشید. همانطور که خودش گفته بود ، ما دیگر او را ندیدیم تا ده سال بعد. مدتی از رفتن دوباره اش به جبهه گذشت و خبری از یحیی نشد. تا اینکه به محل اعزامش مراجعه کردم و از خبر شهادتش مطلع شدم. یحیی سال 62 در 18 سالگی در جریان عملیات کربلای 4 و در منطقه پنجوین عراق به شهادت رسید و مثل بسیاری از شهدای آن عملیات ، پیکرش همانجا ماند و تا ده سال مفقودالاثر بود. سال 72 در جریان جستجوی گروههای تفحص پیکر یحیی پیدا شد و شب تاسوعا پیکرش را به خانه آوردند و گفتند از طریق پلاکی که به گردن داشته ، او را شناسایی کرده اند. روز تاسوعای حسینی او را در بهشت زهرا(س) در جوار دیگر همرزمانش به خاک سپردیم.