صدیقه آروری

به نام یگانه هستی بخش
به نام یگانه هستی بخشدوستان، آشنایان و بستگان عزیز
سلام
قدم‌هایتان به روی چشم که این ساعات را به یاد مامان سوسن‌ ما مزین کردید و تسلای دل سوخته‌ی‌مان بودید. او را می‌شود در یادی که هم اکنون از او در ذهن دارید دید. پس لحظه‌ای درنگ کنید و اولین تصویر یا کلامی که از ایشان به ذهن‌تان خطور می‌کند را دریابید.
آری! مامان سوسن ما مجموعه‌ای از این یادهاست که نه تمام می‌شود و نه رفتنی است. او عاشقانه رنج زندگی را زیست و تا آخرین لحظات پر بود از شور زندگی. جنگاوری که در تلاطم حملات سهمگین زندگی با سلاح عشق پیروز میدان بود. به جرأت می‌توانم بگویم بزرگترین صفت مادر این بود که خودش و تمایلاتش را برای آسایش و آرامش دیگران وانهاده بود و با صبری بی‌مثال هر روز و هر ساعتش در خدمت به دیگران گذشت. مادری همیشه دلسوز، مادربزرگی بی وقفه همراه، خواهری همیشه حاضر، دختری همواره به فکر مادر، دوستی خردمند و آشنایی همواره خیر بود. عصاره این ۶۸ سال زندگی عشقی تمام نشدنی به تک تک کسانی‌ است که او می‌شناخت و همین داغ عشق اوست که امروز می‌سوزاندمان; اگر نه خورشید شاید غروب کند اما هرگز نمی‌میرد.
سعید، امیرحسین، منیره و رستا