استاد غلامحسین ابوالفضلی

در مرثیه‌ استاد والا، معلمِ مهربانی و منطق،
زنده‌یاد غلامحسین ابوالفضلی

ای واژه‌ها، به حرمت سکوتی که امروز بر دهان‌تان دوخته شده، آرام‌تر گام بردارید؛
ای حرف‌ها، به حرمت مردی که عمری با شما به جست‌وجوی حقیقت رفت، سر به خاک فرو برید؛
که امروز، در میانه بهاری‌ترین روزِ معلم، ما مانده‌ایم و ماتمِ مردی که فرمول‌های عدد و عشق را با هم تدریس می‌کرد.

استاد غلامحسین ابوالفضلی، آن آشنا به راز اعداد، آن دلبسته به سرشتِ زلالِ آموختن،
با دستانی که عمرشان را به تخته سپردند و چشمانی که برق فهم را در چشمان شاگردان می‌جستند،
سایه از این خاک برگرفتند و به سوی افق‌های ناپیدای نور رفتند.

او نه فقط ریاضی می‌آموخت، که جهان را با زاویه‌ای دیگر نشان می‌داد؛
نه فقط معادله حل می‌کرد، که تضادهای انسان را به سادگی، در دستگاه مختصات مهر و فهم تفسیر می‌نمود.
کلاسش محرابی بود و گچ، عصای موسی.
با یک اشاره‌ی انگشت، نظم در ذهن‌ها جاری می‌شد؛
با لبخندی بی‌صدا، ترس از عدد و مجهول، به دوستی بدل می‌گشت.

آری، او از تبار معلمانی بود که پیش از آن‌که بر صندلی و تخته تکیه زنند، بر دل‌ها نشستند.
او از آن بزرگوارانی بود که مفهوم «استاد» را نه با مدرک که با مشق زندگی معنا می‌کرد.
در برابر بیماری سالیان، قامت افراشته‌اش خم نشد؛
و چه بسا که همین رنج‌ها، به سخنانش عمق بخشید، و به نگاهش وسعتی آسمانی.

امروز، در سوگ او، قلم می‌لرزد، واژه می‌گرید، و تخته‌های کلاس، به سوگ خاموشی صدایی نشسته‌اند که هرگز پژواکش خاموش نخواهد شد.

ما این غم سترگ را،
به خانواده فهیم و شکیبایش،
به شاگردان وفادار که اکنون میراث‌داران رسالت اویند،
و به جامعه دانش‌دوست ایران، تسلیت می‌گوییم؛
که رفتنش، نه تنها فقدان یک معلم، که خاموشی یک چراغ در مسیر دانایی‌ست.

اما چه باک!
تا دل شاگردی می‌تپد،
تا معادله‌ای بر تخته‌ای نوشته می‌شود،
تا عشق به دانستن در گوشه‌ای از این خاک جاری‌ست،
استاد ابوالفضلی زنده است.

روحش شاد، یادش سبز، و نامش در سپهر علم ایران، درخشان باد.