حاج رمضانعلی رستمی کوه بنه

ای پدر ای با دل من همنشین
ای صمیمی ای بر انگشتر نگین

ای پدر ای همدم تنهاییم
آشنایی با غم تنهاییم

ای طنین نام تو بر گوش من
ای پناه گریه خاموش من

همچو باران مهربان بر من ببار
ای که هستی مثل ابر نو بهار

در صداقت برتر از آیینه‌ای
در رفاقت باده‌ای بی کینه‌ای

ای سپیدار بلند و بی پایدار
می‌برم نام تو را با افتخار

پدر جان یاد آن شب‌ ها که ما را شمع جان بودی

میان نا امیدی ‌ها چراغ جاودان بودی

برایت زندگی کردن اگرچه رنج و سختی بود

بنازم همتت بابا صبور و مهربان بودی