پوریا حبیبی

بسم الله الرحمن الرحیم
گاهی کارهای نکرده ای هر چند کوچک به بزرگی یک عمر تاسف بر جای می گذارد. آخرین باری که دیدمت نشد در آغوشت بکشم.
نشد که مثل همیشه با هم خداحافظی کنیم .
تو رفتی و ما را در خاطره های با هم بودنمان جا گذاشتی.
در آن روزها که خستگی ناپذیر و پر انرژی ،مردانه در میدان جهاد فرهنگی قدم زدی
همان روزهای ِ از خود گذشتگی و سراسر اخلاصت که بی آنکه نگاهت به نگاه کسی باشد خدا را دیدی و از هیچ تلاشی در این مسیر فروگذار نکردی .
خاطرم را با خاطره هایت تسلی می‌بخشم و تو را در امان محبت علی علیه السلام به خدا می سپارم .

خدا حافظ رفیق..