فریدون گرایلی

قلم در دست من می‌رقصد از شوق مــرا آورده امشـب بر ســــــــر ذوق
قلم بر روی کاغــــــــذ اشــک ریزیم من و تــو با ستمگــــر می‌ستیزیم
خــــدا در شأن تو نون والقلـم گفت بنابراین مشـــــو با اهرمـــــن جفت
قلم در وصـــف خــــــود آیا شنیدی که بالاتـــــر زخـــــون هـــر شهیدی
قلم تو شاهــدی شب‌های بسیار فریدون تا سحــــــرگه بـــــــود بیدار
پی تحقیـــــــــق تاریـــــــخ نشابور فراهـــم کـــرده هـــر چه بود مقدور
به عهــــد خویش دیـــــدی وفا کرد به نیشـــابور دینـــــــــش را ادا کرد
تو میــــدانی قلم مـــــــن پاک پاکم اگر روزی گـــــذر کـــــردی به خاکم
به سنگ گـــور من بنویس این مرد زخدمت لحظـــه‌ای غفلت نمی‌کرد
فریدون رنج بسیــــــــــاری کشیده کنون آســـوده اینجـــــــــــــا آرمیده