راضیه فرد محمد علی نیا

روشنای خانه بودی مادر مهمان نواز
سایه بان بودی برایم ای عزیز پاکباز

جای جای خانه ات عطر بهشتی می دهد
چادر و تسبیح همان سجاده و مهرِ نماز

گریه می کردی برای سیّد و سالار خود
از برای کربلا و روضه های جانگداز

راضیه فرد محمد، یا علی گفت و برفت
از تبار نیک نامان بودی ای اُمّ البنین سرفراز

اشک جاری، حزن و غم، بر گِردمان پر می زند
در فراغت در نبودت ای ز عالم بی نیاز

روزمان تاریک و چون ابر بهاری در گذر
هر شب اما بی تو شد مثل شب یلدا دراز

آخرین روز خزان روز ملاقات تو شد
با پدر تو آرمیدی در مزار خود به ناز


ما وداع کردیم با جسمت ولی روحت هنوز
هست اینجا تا ابد در این جهان پر ز راز