شیما نصرت اللهی

آنان که رفتند، بی‌هیاهو، همچون سایه‌ای که در غروب محو می‌شود، و ما ماندیم، با دست‌هایی خالی و دلی پر از اندوهی بی‌پایان. آری، آنان با نگاهشان روشنی می‌بخشیدند به شب‌های تاریکِ ما، و با لبخندی آرام همه طوفان‌ها را در دل خاموش می‌کردند. اکنون، در این خلأِ سنگین، تنها یادشان مانده است، چون چراغی کم‌سو که هنوز در کوچه‌های دل می‌سوزد و می‌ماند. اگرچه دیگر میان ما نیستند، اما صدای حضورشان در گوش زمان همچنان جاری است، و ما را به آرامش، به امید، به صبر می‌خواند. روانشان در ابدیت آرام، و در آغوشِ بی‌کرانِ نور جاودان باد...

برخی رفتن‌ها غمی است به وسعت بیکرانه های آسمان؛ آنها که با نگاهشان روشنایی می‌بخشیدند و با لبخند گرم شان، آرامش را در قلب جای می‌دادند؛ اگرچه دیگر در میان ما نیستند، اما یادشان در قلب‌، هرگز به خاموشی نمی گراید. اگرچه نبودنشان دردی است تلخ و بی درمان، اما یادشان مرهمی است ابدی. روحشان در آرامش و قرین رحمت الهی...