محمد نظری

کرونای لعنتی جان برادرم را ستاند و جانمان را لب رسانده تحمل این درد چه بسا تا ابد درمان ندارد و همیشه تازه خواهد ماند
داداش و برادر عزیزم و مهربانم ، کسی که هم برادر بود هم پدر ، هم دامادی رئوف ، پدری که با هزاران آرزو برای آینده خود و فرزند دلبندش هیمن دوست داشتنی قلب عمو ، خیلی باباش رو دوس داشت . محمد عزیز در هر شرایطی لبخند رو لباش جلوه نمای همه بود
یکی از خنده های همیشگی این بود همین دست بابا رو گاز می‌گرفت بعد که تموم میشد داداشم بابای همین با خنده پاسخ میداد بعد هیمن سریع میومد میگفت بابا خون نیومد بده بوسش کنم بعد یهو میگفت بابا خیلی دوست دارم ، بابا هم می‌گفت منم دوست دارم بابایی.
خاطراتمان با محمد داداشم ، پدر هیمن ، دامادی عزیز و‌مهربان آنقدر زیاد است که یادش نامش جاودانه میماند از بس مهربان ، مظلوم و حامی همه بود ، مردی زحمتکش و مردم دوست در میان همگان خوش درخشید و از یاد میکنند و افسوس از رفتنش
نه فقط من شاید بقیه هم رفتن محمد را باور نکردیم خیلی ناگهانی سخت و دور از انتظار بود محمد را با مرگ یکی نمی‌دیدیم هرچند یک زمانی مرگ خواهد آمد اما حداقل در این زمان برای کسی که حتی انتظارش را نداشتیم و بهش مصیبت یا مرگ فکر نمیکردیم زود بود و ناباورانه . و چه مظلومانه رفتی خداحافظ برادر بدرود تا قیامت امیدوارم زود بیام پیشت حلالمون کن تا زنده ام فراموش نمی‌شوی هر لحظه در نبودت خواهم مرد خوشحال نیستم که زنده روزگارم سیاه است . تا جای که بتونیم مراقب هیمن هستیم .
یادت و نامت جاودانه ، هدیه ب روح پاک برادرم محمد نظری بخوانید فاتحه 🙏🙏🖤🖤😞😞😭😭