عباس نبی پور

و چه ساده رفتند آنهایی که خیال میکردیم تا ابد کنارمان هستند

هنوز در باورمان نمیگنجد نبودت داداش

داداش اگر بدونی با رفتنت چقدر دلِ تنگ و چشم پُراز اشک پشت سرت جا گذاشتی.. همه به من گفتن حمید تنها شده کمرش شکسته الهام حواست به حمید باشه اما نمیدونستن که من هم مثل حمید داغ برادر دیدم نه برادر شوهر... کاش انقدر مهربون نبودی هرچقدر تلاش میکنیم که بپذیریم نبودن تو نه تنها که موفق نمیشیم بلکه بیشتر جا خالی تو حس میکنیم خوش به سعادتت که با یاد خوب رفتی و آخرم حرف خودت شد یادته همیشه میگفتی هرچه پیش آید خوش آید ما که خندان میرویم جوری از این زمین کَندی و آسمونی شدی که انگار هیچ تعلق خاطری نداشتی به این دنیا ی فانی همه ما رهگذریم بعضی هامون زودتر بعضی هامون دیرتر باید بگذریم از این دنیا خدا خیلی دوسِت داشت که اینطوری بدون اینکه محتاج کسی باشی تورو بُرد پیش خودش چقدر دلم برات تنگِ که باشی و دوباره باهم بخاطر آمل بابل سر به سر هم بزاریم و ... چقدر کم داریمت داداش جایی خوندم روان رفتگان نورباران چقدر زنده اند هنوز واقعا همینطور تو همیشه تو قلب مایی