آیت الله سیدعلی حسینی خامنه ای

«آقا جان! سحرِ رمضان سال ۱۴۰۴ را هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنیم؛ لحظه‌ای که خبر شهادتت را شنیدیم. همه ما بهت‌زده به خیابان زدیم؛ انگار می‌خواستیم در آغوش هم آرام بگیریم و شاید کسی بیاید و بگوید این خبر دروغ است… فقط دنبال تکذیبِ خبر بودیم. اما همه با چشمانی گریان آمده بودند. سوگ، تمام شهر و دل‌ها را گرفته بود.

آقا جان، ما پدر از دست دادیم. امروز دوباره، بعد از چند ماه، همان حال و هوا را پیدا کردیم. یتیم شدن خیلی درد دارد؛ اینکه پدرت نباشد سخت می‌گذرد. آری، قوی می‌ایستی، اما غمش سنگین است… تلخ است، آقا…»