محمد اسماعیل موذن

شامگاه سه‌شنبه، چهارم آذر ۱۴۰۴، زمین سبزی که سال‌ها صدای قدم‌های استاد موذن را شنیده بود، برای آخرین‌بار شاهد ایستادنش شد. اسماعیل موذن، پیشکسوت هفتادساله رامهرمز، مثل همیشه با همان شور قدیمی پا به تمرین گذاشته بود؛ اما قلبی که عمری برای فوتبال و رفاقت می‌تپید، ناگهان از رفتن بازماند.

لحظه‌ای که او دچار عارضه قلبی شد، همه چیز در زمین مکث کرد؛ نفس‌ها، صداها، حتی توپِ افتاده روی چمن. تلاش‌ها برای نجاتش بی‌وقفه ادامه یافت؛ احیا، دستان لرزانی که امید را از جانشان بیرون می‌کشیدند، نگاه‌هایی که در سکوت دعا می‌کردند. او را با شتاب به بیمارستان رساندند… اما تقدیر، آرام و بی‌رحم، مسیر دیگری برایش نوشته بود.

اسماعیل موذن، مردی که سال‌ها در مستطیل سبز ایستاد و برای عشقش جنگید، آن شب چشم از دنیا بست. و زمین فوتبال، برای اولین‌بار بعد از سال‌ها، بدون قدم‌های او تنها ماند