قمر کسکنی ( کاظمی پور )

ده روز از آسمانی شدنت می گذرد و گویی روزها هم همچون شام تار و چشمها چونان ابر بهار و هنوز مشتاقیم برای تجدید دیدار شنیده بودم دیماهِ فصل زمستان همچون ماه صفر تقویم قمری سرد و پر از حوادث تلخ است اما حالا با رفتن تو این احتمال یک باور شد مادر عزیز همیشه دستانت سرد بود از کسالت و بیماری اما یادم نمی رود آخرین بار که بر روی تخت بیمارستان بودی و دستت را بوسیدم گرم بود و هرم گرمایش هنوز بر روی لبانم است دستانی که هیچ گاه تسبیح از آن جدا نشد و جز برای دعا به آسمان بلند نشد جایت خالی است اما برای تسکین قلبهایمان پناه برده آیم به قرآن کریم و هدیه ی صلوات و فاتحه و اخلاص به روح مطهرتان که در آغوش رب الارباب آرام گرفته ای به امید دیدارت در جنت الزهرا ....