منوچهر ستوده

دلنوشته فرزند
بنام پدر
سلام بابا جونم
بابام که موهاش جوگندمی شد و لرزش دستاش را میدیدم دلم یجوری میشد
همش میگفتم قوی باش تو تکیه گاه منی
کلا بابا ها خیلی مظلومن یه ظاهر متفاوت بایه قلب مهربون یه روح نرم هستن تو یه جسم سخت
ولی از وقتی این تکیه گاه از پیشم رفت همش انگار یه چیزی کم هست.
باورش برام سخت هست هنوز بابام دیگه نیست وفقط باید با خاطره هاش بگذرونیم ..
حیف که دیگه بابام نیست از وقتی رفته انگار یکی از دنده هامو برداشتن خیلی برام درد آور هست رفتنش .
حیف و صد حیف که دیگه حضورش و احساس نمیکنیم .
سر گذشت غم هجران تو باشمع گفتم
آنقدر سوخت که از گفته پشیمانم کرد
برای پدرم که دیگر نیست 🥀🥀🥀🥀🥀🕊🕊🕊