سیدرضا محمدی موسوی

رضا جان داداشی خوبم به یاد داری چطور همیشه عشق مان را به هم ابراز می کردیم؟ ما مانند بقیه نبودیم که زباناً این عشق را نثار هم کنیم بلکه آن را با عمل به هم نشان میدادیم. وقتی که درگیر گرفتاری بودیم به کمک هم می آمدیم، وقتی که چیزی ما را خوشحال میکرد بیشتر آن را انجام میدادیم و وقتی که خاطره ای می ساختیم در آن من و تو مانند یک روح بودیم در دو جسم و نمیشد گفت که من و تو جدا از هم بودیم چرا که هر چه را که تجربه می کردیم و هر خاطره ای که میساختیم دقیقا با هم بود. دل و جان ما برای بودن یکدیگر در زندگی مان تزریق میشد. ناگهان روی دیگر دنیا رو شد. دنیا بدی هایش را هم به ما نشان داد، دنیا با اتفاقات تلخی که پیش روی ما آورد به ما فهماند که همیشه هم به ساز ما نمی رقصد. برادر جان، این بار تو دیگر مطابق با من رفتار نکردی، این بار تو دیگر همگام و همسو با من نبودی، این بار من و تو دیگر مانند یک روح در دو بدن نبودیم چون تو برای همیشه پیش خدا رفتی