معین رادمرد

ترکم نمودی و رفتی کجا؟ خداحافظ من ماندم و صد سوال و چرا خداحافظ بعد از تو زندگانی من تباه گشته است کاش می برد به‌جای تو خدا مرا خداحافظ در خاک شد جسم خسته و ناتوان من وقتی سپردمت به خاک پر از جفا خداحافظ هر دم به بانگ بلند صدا می زنم تو را افسوس پاسخ نمی شنوم زین صدا خداحافظ در حسرتم که بعد از صدای در تو را بینم ولی نیاید ز تو صدای پا خداحافظ رفتی و در خیال خود آسوده گشتی از جهان بشکست قامت و بشکست پشت ما خداحافظ از دست بی وفایی تو من شکایت کجا برم کردی مرا میان این همه دشمن رها خداحافظ در روز پیری و آشفتگی و افتادگی من امید داشتم که باشی مرا عصا خداحافظ دیگر امید نیست به دیدن تو امید نیست هر چند خون دل بخورد این بی نوا خداحافظ در سینه ی این رادمرد شکسته دل ببین دردی است که هرگز نباشد او را دوا خداحافظ باشد معین یاد و خاطره اش تا ابد به دل یادت برون نمی رود از خاطرات ما خداحافظ با من نکرده ای تو خداحافظی عزیز دل دیدار ما بماند به روز جزا خداحافظ خدا حافظ معین جانم برای همیشه سی ام خرداد 1404

در غم فرزند خود گر من بمیرم نیست غم گر فراق و دوری فرزند ، من را کرده پیرم نیست غم من به عمر خویشتن جان کندنم را دیده ام گر که اینک مرگ را در گوشه آغوش گیرم نیست غم بیست و ششم خرداد 1404

چهل روز است من تنها ترینم ز بهر دوری عشقم غمینم چهل روز است بعد از داغ فرزند دمی شادی در این دنیا نبینم چهل روز است شد غم چیره بر من که من غمگین ترین مرد زمینم چهل روز است شد شادی من غم از این پس گوشه عزلت نشینم چهل روز است و من نالم خدا را که جانم را بگیر ، جان آفرینم چهل روز است زبانم کفر گوید ز من بگذر ، تو رب العالمینم چهل روز است من همدم ندارم به خاک افتاده ، خاکستر نشینم چهل روز است نالم من شب و روز ز مردم خسته ام ، خانه نشینم چهل روز است دارم داغ فرزند غم و غصه شده اندر کمینم چهل روز است شادی رخت بسته از این‌خانه ، از این قلب حزینم چهل روز است من حیران و ماتم چرا ترکم نمود آن نازنینم چهل روز است سر بر سنگ سایم شدم دیوانه‌ و مجنون ترینم چهل روز است چشمم اشکبار است عزادارم عزادار معینم چهل روز است نشنیدم به گوشم صدای رادمرد مه جبینم چهل روز است و افزون از چهل روز که ترکم کرده است آن بهترینم بیست و هفتم خرداد 1404